To make the new constitution pro-people, wide discussion regarding the new constitution is required. Therefore, our party unveiled the party’s draft proposal  at a mass meet held in Kathmandu on May 29 named ‘Constitution of People’s Federal Republic of Nepal-2067’. In the preliminary draft, we have clarified our party’s liberal stance on fundamental rights of the people, state restructuring, governance system, security system, international relationships etc. A governing system to end the prevailing social injustice on the basis of caste, creed, sex and region through a progressive restructuring of nation has been defined as ‘People’s Federal Republic’. In that system, all the remnants of feudalism and anarchism will be ended, strong national economy will be developed and the country will progress towards a socialist framework. After receiving suggestions from general people on the preliminary draft, its revised version will be tabled on CA. This will be our key struggle in the assembly.

The government formed by majority system two years ago could neither provide logical conclusion to the peace process nor promulgate the constitution within stipulated time. Therefore, with the three point agreement on May 28, the political parties have agreed to move ahead with consensus. As per the agreement, a national consensus government under the leadership of largest party in CA, UCPN-Maoist, will be formed on the basis of their representation in the CA. However, the ruling parties are hesitating to implement the agreement. We are hopeful that the government formed under the majority system will step down soon and a national consensus government under Maoist’s leadership will be formed which will play its part to change the old governing system, maintain smooth and balanced international relationship, provide logical conclusion to the peace process and move ahead with agenda of revolutionizing the country.

Among the three fronts, we consider that street is the most important front to bring change in the country. As the common people do not have active participation in both assembly and government, street is the only front to mobilize the thousands of people. Only with their mobilization, every kind of social injustice prevalent can be ended and journey to socialist system through people’s revolution can be completed. The struggle from streets will not be limited to processions and chanting slogans, it will be expanded to cooperation and making people aware about the political changes, develop a mechanism to check the government system and raise voices against government when required. A large part of the party will be mobilizing the street front actively and we believe that the remaining responsibility of the peace process will be successfully completed. The achievements of the decade long people’s war and people’s movement will be institutionalized with the mobilization of three fronts.

The revolution of Nepal has been conducted in a distinctive way. Therefore, there has been speculation regarding the success of Nepalese revolution within international communist revolutionaries. We believe that we will be able to breakthrough such speculations and pave a way for a distinctive and successful revolution in Nepal.

Courtesy: Greatway Magazine

र श्यामशरणका लागि एकाएक पाँचोटा द्वार खुले। बालुवाटार दरबारको द्वार, शीतलनिवास दरबारको द्वार, महाराजगन्ज निवासको द्वार, नयाँ बजार निवासको द्वार र डल्लु निवासको द्वार। सके यी पञ्च द्वार लैनचौरका काजीसापको इसारामा खुलेका थिए। त्यो क्षणमा आत्मनिर्णयकारी शक्ति, प्रतिरोधी सामर्थ्य र लज्जाशील विवेक भएको राज्य कहीँ कतै देखिएन। देखियो त राज्य नाउँको भिजेको मुसोमात्र।

कूटनीतिक मर्यादाका न्यूनतम मानक के के हुन्? श्यामशरणलाई सोध्ने आँट कसैले गरेन। राष्ट्रपति यादव, प्रधानमन्त्री माधव, कावा सभापति सुशील, अध्यक्ष पुष्पकमल र अध्यक्ष झलनाथ मानौँ तँछाडमछाड गर्दै धनुष्टङ्कार मुद्रामा श्यामशरणसामु प्रस्तुत भए। श्यामशरणसँग राष्ट्रपति यादव र प्रधानमन्त्री माधवको दर्शनभेटको त कुरै लुकाइयो। आगन्तुकले के भने र दर्शनार्थीले के जबाफ दिए त्यो तिनैका चित्तमा गोप्य रह्यो। यसरी नागरिकको सूचनाको हक नै हरण गरियो। नेपाली राजनीतिको धेरै समय राष्ट्रवादमा बित्छ। राष्ट्रवादका उत्तेजक नारासहित धुवाँ उडाउँदै जुलुस निस्कन्छन्। सीमा अभियान चल्छन्। कालापानीतिर कुच मारिन्छ। महाकालीतिर लस्कर लाग्छ। गर्जन-तर्जनले गगनमण्डल गुञ्जायमान हुन्छ।

र, तँ ठूलो राष्ट्रवादी कि म भन्ने सेखासेख चल्छ। तर, जब श्यामशरण आए, हाम्रो राष्ट्रवादको हविगत देखियो। अरू त अरू, भयङ्कर राष्ट्रवादी पुष्पकमल दाहालले पनि कूटनीतिक मर्यादाको अर्थ के हो श्रीमान् भनेर श्यामशरणलाई सोध्नु जरुरी ठानेनन्। स्मरण गरौँ, पछिल्लो पटक गिरिजाप्रसद कोइराला र झलनाथ खनाल दिल्ली जाँदा तिनलाई भारतीय सत्ताका हस्तीले भेटै नदिई कसरी झुलाएका र गलाएका थिए? तिनले यिनको कति साह्रो अपमान गरेका थिए! तर, कूटनीतिक मर्यादाका सारा मानकलाई च्यातचुत पार्दै जब श्यामशरण आए, धर्मान्ध भक्तहरू आफ्ना इष्टदेवसामु लत्रिएझैँ हाम्रा सबै लत्रिए।

निहुरिनमात्र जान्नेलाई निहुराउने र दल्नेको यो दुनियाँमा कमी छैन। दोष निहुराउने र दल्नेको होइन। उसको त धन्दा नै त्यही हो। उसलाई गर्न मजा आउने पनि त्यही हो। दोष त निहुरिन रहर गर्ने, आत्महीनता प्रदर्शन गर्ने र पछि गनगन गर्नेको पो हो। निहुराइँदा पहिले मौन रहेर पछि बक्बक् गर्नुको कुनै तुक छैन। कसैकोमा जब गृहकलह हुन्छ, छिमेकीले भलाद्मी पल्टिने मौका पाउँछ। र, सुलहकारी भलाद्मीको भेषमा ऊ हातमा कोर्रा बोकेर कलहकर्मीका आँगनमा प्रकट हुन्छ। आफ्नो निर्णय आफैँ गर्न नसक्नेले निर्णय थोपर्न छिमेकी आयो भनेर धारे हात लाउनु ब्यर्थ छ। बनाउनुपर्ने अख्तियारवालाले प्रधानमन्त्री बनाउन सकेनन्, र आफूलाई अनुकूल हुने प्रधानमन्त्री बनाइदिन श्यामशरण आए। यसमा दक्षिणपन्थीको किल्लातुल्य बूढो दिल्लीको के दोष?

हेप्न बानी लागेकालाई कसलाई हेपूँ, कसलाई हेपूँ लागिरहन्छ। र, हेप्दै जाँदा ऊ निर्वस्त्र भएर हेप्न थाल्छ। श्यामशरण फिर्ता गएलगत्तै लैनचौर दूतावासले त्यही गर्‍यो। सुब्रत दास नामक कर्मचारीले सभासद् रामकुमार शर्माको सासै निभाइदिनेसम्मको ध्वाँस दिएछन्। शर्मासँग ध्वाँस दिनेका फोन नम्बर सुरक्षित छन्। राज्यका उच्चासनमा स्वाभिमान र साहस भएका जीव हुँदा हुन् त ती हेपाहा दासलाई चौबीस घन्टाभित्रै देशनिकाला गर्थे। तर, बोल्नुपर्ने गद्दीवाल कोही बोलेनन्। नागरिकका अभिभावकको आसनमा बसेका राष्ट्रपतिलाई आफ्नो नागरिकको ज्यानको माया लागेन। ती मौन रहे। ‘कठपुतली’ भनेर हुर्मत लिइएका प्रधानमन्त्रीलाई चिन्ता लागेन।

ती कठतुल्य भई चुपचाप बसे। पराष्ट्रमन्त्रीको गद्दीमा बसेकी फाँटवाला मन्त्रीलाई कुनै तातो लागेन। तिनी मेकअप गर्नमै मग्न रहिन्। हाम्रो निर्णयाधिकार हरण गर्न र हाम्रा ज्यानमा दागा धर्न कोही परचक्री मुस्तण्ड मुद्रामा हाम्रै आँगनमा ङिच्च हाँस्दै उभिरहेको छ। सत्ताधारी उसैको लाचार छाया झैँ निस्तेज, निरीह र निरुपाय छन्। आखिर यो बिनाएकीकृत प्रतिवाद र बिनासबल प्रतिकार हामी हेपिँदै आउँदाको नतिजा न हो!

दिन बानी लागेको दिल्लीबाट श्यामशरण दिन आएका थिए। नभन्दै ती दिएर गए। तिनले कांग्रेस र एमालेलाई वरदान दिए, माओवादीलाई श्राप दिए र मधेसी दललाई कोर्रा दिए। कांग्रेस-एमाले परे नागरिक दल, र नै यिनलाई सिंहासनको वरदान प्राप्त भयो। माओवादी ठहरियो अनागरिक दल, र नै यसलाई श्रापको उपहार प्राप्त भयो। विचारधाराविहीन मधेसी दललाई रात्री भोजको मोजसँगै वचनको कोर्रा प्राप्त भयो। र, प्रधानमन्त्रीको चौंथो चरणको चुनावमा यी दानदातव्यको फल प्रत्यक्ष भयो। दायित्वच्यूत एवं अकर्मण्य मुद्रामा एमाले र मधेसी दल हात बाँधेर तटस्थ बसे। र, चुनाव नाउँको चौथो प्रहसन बिस्ट्याउनेलाई भन्दा देख्नेलाई लाज भनेझैँ भयो। यसरी श्यामशरणले जिते, नेपाली राजनीतिले हार्‍यो।

लुरे नै भए पनि राज्य छ, तर राज्यमा सरकार छैन। केबल खानसम्मको काम चलाउने म्यादी सरकार छ। सरकार बनाउने प्रक्रिया विद्रूप हास्यरसको स्रोत बनेको छ। र, सरकार बन्न नदिन एमालेका झलनाथहरू मरिमेटेर मैदानमा डटेका छन्। बरा मधेसीका के कुरा गर्नु? श्यामशरण गुरुका वचनका कोर्राको डाम छाम्दै ती किंकर्तव्यविमूढ छन्। झलनाथगणलाई सहमतिको सरकार चाहिया छ। कुरा सुन्दा राम्रो लाग्छ। तर, यो ‘राम्रो’भित्रको दाउ अर्कै छ। पुष्पकमल र रामचन्द्र चुनावी अखाडाबाट पन्छिऊन्।

अनि मै हुनेछु प्रधानमन्त्रीको निर्विकल्प विकल्प। सायद झलनाथको भित्री इरादा यही हो। माओवादी नेतृत्वको अछूत सरकारलाई कांग्रेस नमान्ने। कांग्रेसको नेतृत्वको सरकारमा माओवादी कालत्र सामेल नहुने। अनि कुन जादूको छडीले, कुन अदृश्य शक्तिको प्रतापले बन्छ सहमतिको राष्ट्रिय सरकार? तर, झलनाथहरू जिरह गर्छन् – न, न, सहमतीय बन्नैपर्छ।

राजनीतिको मेलोमा हलो अड्काएर झलनाथगण विकृतिको डङ्गुर लगाउनमा तल्लीन छ। एउटा च्याँखे दल फुटिसक्यो। फ्लोर क्रसको थर्कोसँगै उपेन्द्र फोरम चर्किसक्यो। एमाले आफैँ अहिले फुटुँ कि भरे फुटुँको साइतको व्यग्र प्रतीक्षामा छ। राजवादीको आरोपलाई निम्त्याउँदै पुष्पकमल दुईचार भोटको याचना गर्न राजसेवी कमल थापाका द्वारमा हाजिर भइसके।

एक थान मन्त्री पद पड्काउन कतिपय सभासद्माझ आत्मविक्रयको धन्दा सुरु हुन अब बेर नलाग्ला। लोकतन्त्रका नेताको छवि झन्झन् धूमिल हुँदो छ। राजनीतिमा आदर्श, मूल्य र नैतिकताको बीउ नै मासिने खतरा भइसक्यो। यो सब दुर्दशा देखेर संविधान सभाको बध गर्ने दुःस्वप्नको झोली बोकेर हिँडेकाको चुरिफुरी दिन दुगुना रात चौगुना बढ्दो छ। तैपनि झलनाथगण सहमतिको सुन्दर आवरणभित्र निजी आकांक्षाको ट्वाक बजाउँदै राजनीतिको ट्राफिक जाम गरिरहेको छ।

र, आफ्नो दाउ माथिपर्ने गरी ट्राफिक जाम गराइरहन वा ट्राफिक खोल्न श्यामशरणपछि केभी राजनको आगमन भएको छ। उही बाटोबाट। उही शैलीमा। उसरी नै छडी हल्लाउँदै हरुवाचरुवाको बस्तीमा गएसरह।

अब कसको मर्जीअनुसार कसको कस्तो सरकार बन्ने वा नबन्ने हो? उनीपछि यिनी आई जो सके!

साभार: नागरिक

प्रेस विज्ञप्तिको पूर्ण पाठ
प्रमुख राजनीतिक दलहरु नयाँ संविधान निर्माणमा केन्द्रीत नभई कसरी सत्तामा पुग्ने भन्ने फोहोरी खेलमा मात्र लिप्त भइरहेको घटनाले दलहरु नयाँ संविधान निर्माण गर्ने कार्यमा उदासिन छ भन्ने पुष्टि हुन्छ। दलहरुको यही व्यवहार केही समय जारी रहे थपिएको एक वर्षमा पनि संविधान नबन्ने निश्चित छ। दलहरुको पछिल्लो गतिविधिले त्यो खतरा झन बढ्दै गएको छ। नयाँ संविधान निर्माणबाट मात्र आदिवासी जनजाति, महिला, दलित, अल्पसंख्यक, मुस्लिमलगायतका समुदायको हक अधिकार सुनिश्चित हुने भएकोले तोकिएको समयमा नै नयाँ संविधान जारी गर्न नेपाल आदिवासी जनाजति महासंघले लगतार रुपमा दवावमुलक कार्यक्रमहरु संचालन गर्दै आएको छ। यसक्रममा आज एक महिने आन्दोलनको अन्तिम कार्यक्रमको रुपमा देशव्यापी यातायात बन्द तथा चक्काजामको आह्वान गरेको हो।

देशव्यापी चक्काजामको स्वतः स्फुर्त रुपमा सफल भइरहेको बेला शान्तिपूर्ण विरोध प्रदर्शनका लागि सडकमा उत्रेका आन्दोलनकारीमाथि सरकार बर्बर दमनमा उत्रेको छ। यस क्रममा राजधानीमा मात्रै करिब २ सय जना आदिवासी जनजाति नेता कार्यकर्ता पक्राउ परेका छन् भने देशभर गरी १ हजार बढी पक्राउ परेका छन्। यस्तै शान्तिपूर्ण आन्दोलनका दर्जनौ सहभागीहरु प्रहरी कुटपिटका कारण घाइते समेत भएका छन्।

प्रदर्शनका क्रममा महासंघका उपाध्यक्षहरु नोर्वु घले, इन्दिरा जिमी याक्खा, महासचिव आङकाजी शेर्पा, सविच कुमार ल्बोन, कोषाध्यक्ष डण्डु शेर्पा लगायत पक्राउ परेका छन्। यस्तै महिला महासंघकी अध्यक्ष चन्द्रकला गुरुङ, विद्यार्थी महासंघका अध्यक्ष नविन लिम्बु, उपाध्यक्ष रोहीत गुरुङ, तामाङ घेदुङका अध्यक्ष धनबहादुर तामाङ, गुरुङ राष्टिय परिषदका महासचिव रेशम गुरुङ लगायत सयौं आदिवासी जनजाति नेता कार्यकर्ताहरु राजधानीको विभिन्न स्थानबाट बिहानै पक्राउ परेका छन्।

पक्राउ पर्नेहरुमा सातदोबाटोबाट किराँत राई यायोक्खाका अध्यक्ष चतुर्भक्ता राई, उपाध्यक्ष दुर्ग राई, सचिव दिवश राइर्, केन्द्रीय सदस्यहरु जयन्ती राई, भोगीराज राई, देवीभक्त राई पक्राउ परेका छन्। यस्तै सुमन राई,  जनक राई, धिरेन्द्र रुम्जाली, खिलाराज राई भद्रगोल किराँती, कपील राई, सन्तोष राई, पुरन राई, रविन राई, ध्रुव कुमार राई सन्तोष राई सात दोबाटोबाट पक्राउ परेका छन्।

यसैगरी कलंकीबाट पक्राउ पर्नेहरुमा नेपाल मगरसंघका महासचिव गंगा थापा मगर, राजेन्द्र थापा मगर, ज्ञानेन्द्र पुन मगर, शिवचन्द्र मण्डल शुक्र मण्डल, महेन्द्र थापा मगर, विष्णु रग्मीमगर, नरबहादुर मगर , माधाव दर्लामी मगर, नरेन्द्र थापा मगर , होमराज खपाङ्गी मगर, हरि पाटामगर , सुस्मिता थापा, गणेश थापा मगर, प्रेम बहादुर रेश्मी मगर लगायत पक्राउ परेका छन्।

यसैगरी बालाजुबाट पक्राउ पर्नेहरुमा विजय लोप्चन, पूर्व प्रहरी महानिरीक्षक हेमबहादुर गुरुङ, पृथ्वीमान गुरुङ, विशाल तामाङ, के बी गुरुङ, नन्दराज गुरुङ, मनकुमारी गुरुङ, भगवती गुरुङ, दिलिप सिंह गुरुङ, गंगाबहादुर  गुरुङ, फुरसिंह गुरुङ, मनलाल गुरुङ, जनु थकाली, जगत बराम, राहीत गुरुङ, राम गुरुङ, बाधराज गुरुङ, गजेन्द्र छन्त्याल लगायत पक्राउ परेका छन।

यसैगरी महाराजगन्ज चक्रपथबाट सर्वधन राई सुभाष राई, मुगाशेर राई, राजकुमार बुढामगर, राजेन्द्र थापा लगायत पक्राउ परेका छन् भने् बौद्धबाट भुजुङ योल्मो, पेमादोर्जे ह्याल्मो, दावा साङबो ह्योल्मो, कृष्ण श्रेष्ठ, दिलिप लामा, अनिष लामा, लाक्पा शेर्पा, वाङछु शेर्पा नोर्साङ शेर्पा कुरुङ ह्याल्मो, साकी शेर्पा, फुरीता शेर्पा, कर्म शेर्पा , लवाङ घ्याम्छो् तामाङ र आङ दोर्जे शेर्पा पक्राउ परेका छन्। यस्तै नयाँ बानेश्वरबाट हुरीलाल चौधरी र अवधेश राना थारुलाई पक्राउ गरेको छ।

आदिवासी जनजाति महसंघको शान्तिपूर्ण आन्दोलन दवाउन सरकारबाट भएको यो बर्बरतापूर्ण रबैयाको महासंघ घोर भत्सर्ना गर्दछ। शान्तिपूर्ण आन्दोनलमा उत्रेका आदिवासी जनजातिहरुलाई उत्तेजित बनाएर परिस्थितिलाई जटिलता बनाउन खोज्ने यसप्रकारको हरकतको निन्दा गर्दै पक्राउ परेका सबैलाई तत्काल बिना सर्त रिहाइ गर्न महासंघ सरकारलाई आग्रह गर्दछ। आफ्नो हक अधिकार स्थापनाको लागि शान्ति पूर्ण आन्दोलनमा उत्रिएका आदिवासी जनजातिमाथिको यो दमन जारी रहे आगामी भदौ पहिलो साताबाट थप सशक्त आन्दोलन घोषणा गर्न बाध्य हुने चेतावनीसमेत दिन चाहान्छ।

अन्त्यमा, महासंघको एक महिने आन्दोलनको अन्तिम कार्यक्रमको रुपमा आयोजना भएको चक्काजाम तथा यातयात बन्द कार्यक्रमलाई सफल पर्न सहयोग पुर्याउनु हने सम्पूर्ण नेपाली नागरिक, पेशा व्यवसायीहरु तथा आदिवासी जनजाति समुदायमा हार्दिक आभार व्यक्त गर्दै संविधान निर्माण सुनिश्चितको लागि जारी रहने नेपाल आदिवासी जनजाति महासंघको आगमी कार्यक्रमहरुलाई पनि सफल पार्नको लागि अनुरोध गर्दछु।
धन्यवाद।

राजकुमार लेखी
अध्यक्ष
आदिवासी जनजाति महासङ्घ